[บล๊อกซ่าน]

คุณเคยรู้ซึ้งถึงความเศร้าเสียใจกันมากแค่ไหน
มันคงมากบ้างน้อยบ้างตามแต่ประสบการณ์ส่วนบุคคล
สำหรับเรื่องนี้ของผม ผมยกให้มันเป็นความเศร้าปวดร้าวระดับห้ากระดองใจ...

...

มันก็เป็นไปตามธรรมชาติของชีวิตมนุษย์เป็นไปตามความต้องการที่เรียกร้อง เมื่อถึงเวลาหนึ่งคนเราทุกคนย่อมมีความรัก...และมีคนรัก
ผมไม่แน่ใจนักว่าตัวเองเคยผ่านปรากฏการณ์ธรรมชาติที่ว่านี้มาบ้างหรือเปล่า
ในความทรงจำมันมีแต่ความรัก...แต่ไม่มีคนรัก
...ถ้าไม่นับเธอ

เธอคือใคร?

ใจเย็นๆสิ กำลังจะเข้าเรื่องอยู่นี่ไง
.

.

.

‘ขอเชิญร่วมงานมงคลสมรส...’
“อีกแล้วเหรอวะ สัด! พวกมึงจะมานัดแต่งงานพร้อมๆกันทำไมช่วงนี้วะ”
ผมหยิบซองสีชมพูที่จ่าหน้าซองตามข้อความด้านบนที่วางอยู่ด้านล่างของตู้รับจดหมายขึ้นมาพลิกดู...แล้วมันก็อดสบถไม่ได้ นี่ซองที่ห้าของเดือนแล้วนะ
ก็เข้าใจว่ามันเหมือนเป็นช่วงเทศกาลหนึ่งในชีวิต หลังจากเรียนจบและแยกย้ายกันไปทำงานตามหาเส้นทางของตัวเอง ซักพักพวกเพื่อนๆที่มีคู่รักแบบมั่นคงมั่นใจหมั้นหมายกันดีแล้วก็จะร่อนการ์ดแต่งงานกันเป็นที่สนุกสนาน แต่สำหรับผมมันคือความน่ารำคาญอย่างหนึ่งเลยว่ะ ไม่ได้ใจแคบขัดขวางความสุขของใครหรอกนะ แต่เห็นใครรักกันแล้วมันหงุดหงิด...เอ๊ะ! นี่ไม่ใช่อาการของคนใจแคบใช่ไหมครับ

“คราวนี้ใครอีกล่ะ ดูซิ ถ้าเป็นผู้ชายกูไม่ไปแล้วนะ...ขี้เกียจเมา”
...ผมเปิดซองคลี่บัตรมงคลออกดู...

‘ขอเชิญร่วมงานมงคลสมรส สิริธิดา & ราเชนทร์’
.

.

.
สิริธิดา!?!

นี่แหละเธอ!!
เธอที่ผมพูดถึงไง...

เธอที่เป็นเจ้าของความรักของผม
เธอกำลังจะแต่งงาน...

ได้ไง!! ผมยังไม่ได้ขอเธอเลย

ได้สิ...ก็เจ้าบ่าวไม่ใช่มึงนี่

ราเชนทร์??
ไอ้ราเชนทร์นี่มันใครวะ?
แฟนเธอสมัยเรียนอยู่นั่นมันชื่อราชิตไม่ใช่เรอะ

นี่เธอมีแฟนใหม่!!
แล้วทำไมไม่บอกกูวะ?!
คนเค้ารอเสียบอยู่ มึงนี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยนะเธอ
พอตอนจะแต่งค่อยนึกถึงกูเนี่ยเหรอครับ

...บ้าเอ๊ย!!!

เร็วเกินไป กระทันหันเกินไป...หัวใจมันรับไม่ทัน
เคยคิดเตรียมใจอยู่ ว่ามันต้องเป็นแบบนี้ซักวัน...แต่ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยวะ
ที่ผ่านมาผมใช้ชีวิตโดยหวังปาฏิหาริย์ลึกๆ...คราวนี้หมดกันแล้ว
ความหวังที่จะสร้างเนื้อสร้างตัวเพื่อให้เธอกลับมาสนใจ...จะทำไปเพื่ออะไรอีกวะเฮ้ย

ไอ้ชิบหาย!!! ใครช่วยบอกผมที นี่มันเรื่องที่แต่งขึ้นมาใช่ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
.

.

.

...

“เออ...ถ้านี่เป็นเรื่องแต่งขึ้นจริงๆ ไอ้เหี้ยคนเขียนแม่งคงต้องการกลั่นแกล้งมึงชัดๆเลยว่ะ”
เฮียเมา เจ้าของร้านเหล้า‘เมามันส์’พูดพร้อมกับเดินหิ้วเครื่องดื่มบำบัดจิตมาปลอบใจผมถึงโต๊ะ แทบไม่ต้องคิดอะไรมาก(กูไม่อยากคิดอะไรแล้ว)ผมยกขวดขึ้นกรอกปากทันที

“อ้าวๆๆ เชี่ย!!...ค่อยๆแดกก็ได้มึง ไม่มีใครแย่งหรอก เหล้าร้านนี้มีให้มึงกินจนตายนั่นแหละ”
เฮียโต หุ้นส่วนร้านอีกคนร้องเตือนเมื่อผมกระแดะแดกอย่างไม่คิดชีวิต

“...ความรักมันก็ยังงี้แหละวะ ไม่มีอะไรเที่ยงแท้หรอกไอ้น้องเอ้ย”
ป๋าฤทธิ์ เพื่อนร่วมโต๊ะผู้อาวุโสสุดให้คำปลอบใจในฐานะพี่ใหญ่

“ใช่!! มันก็เหมือนเวลาเล่นวิ่นนิ่งแหละ!? มีแพ้มีชนะ อยู่ที่ว่าใจเรารับได้ไหม”
ป๋าต๋อย ร่วมด้วยช่วยปลอบ

“รับไม่ได้หรอกครับ ไม่ใช่เรน่า(ผู้รักษาประตูทีมลิเวอร์พรุน)”
ท่านเอ้ โผล่มาเล่นมุขเฉพาะกลุ่ม จึ้ย!! (ตรงนี้อ่านแล้วไม่ฮาไม่แปลกครับ)

“เออ...ถ้ารับได้ มันจะมานั่งแดกเหล้าเคล้าน้ำตาทำไมเล่า”
ป๋ามิค แย้งกลับเข้าเรื่อง

“ชีวิตแค่โดนทำร้ายนะ...”
ไอ้แจ้ ...เริ่มแล้วไง

“...แต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำลายสิ”
ไอ้โป้ ช่วยต่อมุขให้ไอ้แจ้ตามสัญชาตญาณนักดนตรี

“แหม่นแล่วอ้าย!!!”
ไอ้เอ๊กซ์ รุ่นน้องผู้มาจากที่ราบสูงเช่นกันช่วยเสริมกำลังใจอย่างหนักแน่

“วิธีง่ายๆรับรองหายชัวร์...หาแฟนใหม่ซะนะคร้าบ”
ไอ้โจ มันหล่อจะพูดยังไงก็ได้...แม่ง

“อือ ผู้หญิงมีตั้งมากมาย ลองเข้าไปดูในไฮไฟว์ผมสิ”
ไอ้แนน มึงก็ยังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอครับ

“ถ้าผู้หญิงมันหายาก หรืออยากลองของแปลก...คิดถึงเจ๊เป็นคนแรกนะ”
เจ๊วอ ...เว้ยย!!คนสุดท้ายทำไมมันออกแนวจิตเสื่อมยังงี้ล่ะคะ

(*เนื่องจากเป็นเรื่องของผม ทุกชื่อที่กล่าวมาจึงเป็นแค่ตัวประกอบทั้งนั้นไม่จำเป็นต้องใส่ใจ ถึงใครมาอ่านเจอก็ไม่มีค่าตัวให้หรอก ส่วนคนที่รู้ตัวว่ายังไม่มีชื่อในตอนนี้ก็อย่าเพิ่งวางใจว่าจะรอด)

...

...

     ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ไม่หลั่งน้ำตาก็ไม่มีใครมาสนใจ โดยสันดานเดิมทีผมไม่ค่อยอยากเรียกร้องให้ใครมาสนใจหรอกเพราะรู้ตัวว่าไม่มีห่าอะไรที่น่าสนใจเลย แต่ในช่วงเวลาแบบนี้  พอมีคนมาปลอบใจเท่าไรผมก็ยิ่งได้ใจร้องไห้ฟูมฟายจะเป็นจะตายยิ่งขึ้น อารมณ์นั้นไม่ได้ใส่ใจใครหรอกมันแค่รู้สึกสะใจตัวเอง เศร้าเข้าไป เศร้าเข้าไป คำปลอบประโลมปลุกใจมากมายล้วนไร้ผลไหลเข้าหูซ้ายทะลุรูตูด แม้มีเพื่อนรอบล้อมอยู่ข้างกายแต่ภายในใจยังเต็มไปด้วยเธอ...นั่น! นี่แสดงว่าผมยังมีสติรับรู้หลงเหลืออยู่ ไม่ได้การล่ะผมไม่อยากรับรู้

ผมอยากไร้สติ...

เพล้ง!!!

“ไอ้เหี้ยยย!! ทำอะไรของมึงงงง....”

ทุกคนร้องพร้อมกันเมื่อเห็นผมนวดต้นคอตัวเองด้วยขวดเหล้า
ส่วนผม...ฟุบลงไป...ไร้สติ... มีแต่สลบ ...

...

แล้วกาลก็ผ่านไป...

//จบตอน//

ป.ล.อารมณ์ไหนก็ไม่รู้ อยากลองเขียนเรื่องยาวน่ะ...จะไปรอดไหม ก็ไม่รู้
ขอบคุณล่วงหน้า ถ้าคิดจะติดตามตอนต่อไป
ไม่รู้เมื่อไหร่...สวัสดีไว้ก่อน.

อ.ล. ขออุทิศความดีของเอนทรี่นี้(ถ้ามี)ช่วยนำพาให้พี่ต๋อยไปสู่สุคติครับ...ด้วยความเคารพ