[บล๊อกซ่าน]

30/8/2551

บันทึกบทนี้...เขียนถึงกูในอีกสิบปีข้างหน้า
อย่างง...กูหมายถึงมึงนั่นแหละ
กูก็ไม่รู้หรอกนะว่าไอ้คนขี้ลืมอย่างมึงจะได้อ่านมันตอนไหน
กูจะเขียนไว้ที่บล๊อกซ่าน เขียนไว้ที่ฮิห้า  เซฟไว้ในโน๊ตบุ๊คเครื่องนี้ พิมพ์ลงกระดาษและแนบไว้ในหนังสือรวมภาพที่มึงหวงแหน...
หากสิ่งเหล่านี้มันไม่ล่วงลับไปตามกาลเวลา ก็หวังว่ามึงคงจะได้อ่านจากทางใดทางหนึ่งนะ
ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆให้มึงได้อ่าน (ถ้ามีใครคอยเตือนมึงก็คงดี แต่ใครมันจะมานั่งจำวะ มึงแหละต้องจำเอง หากมึงเกิดนึกขึ้นได้และแอบอ่านก่อนถึงสิบปีก็ไม่ว่ากัน)
หวังว่าเมื่อถึงตอนนั้นมึงคงยังมีชีวิตอยู่นะเฟ้ย...ถ้าไม่ มันก็คงจบลงตรงนี้ว่ะ
ตอนที่มึงอ่านบทความนี้อีกครั้ง มึงอาจจะคิดว่า...กูนี่ช่างเพี้ยนนัก
แต่มึงอย่าลืมว่า ถ้าไม่มีกูในวันนี้ ก็จะไม่มีมึงเช่นกัน
จุดประสงค์ที่กูเขียนบันทึกนี้...ก็เพื่อจะบันทึก
บันทึกความเป็นกูในตอนนี้เอาไว้...เมื่อถึงวันที่มึงมาอ่านอีกที ดูซิว่าอะไรมันจะเปลี่ยนแปลงไปบ้างไหม
และเพื่อเป็นสารเตือนให้มึงมีแรงกระตุ้นและทำทุกวันต่อจากนี้ให้เต็มที่...

เอาเถอะเข้าเรื่องกันซะที...เรื่องของกูในตอนนี้...
เรื่องที่มันไม่ดีกูจะไม่เล่า เผื่อมึงลืมไปแล้วจะได้ไม่ต้องนึกถึงมันอีก
เอาเรื่องดีละกัน กูอยากให้มึงจำไว้...
ตอนนี้กูมีความสุขกายสบายใจดี
อยู่ดีกินดีตามเวลาอันควร
กูมีเพื่อนที่ดีและได้รู้จักคนดีๆเพิ่มขึ้น
...หวังว่าสิ่งเหล่านี้จะยังคงอยู่กับมึงนะ

...
จบเรื่องของกู ต่อไปเป็นเรื่องที่กูอยากรู้...เรื่องความเป็นไปของมึงและสิ่งแวดล้อมของมึง
มึงรวยหรือยังวะ?...คำถามแทงใจไปหรือเปล่า

...
เออ ช่างเหอะ
...กูว่ากูพอจะรู้คำตอบว่ะ

...

พ่อแม่กับยายสบายดีนะ มึงคงดูแลพวกท่านได้ดีกว่ากูในตอนนี้
ส่วนพวกน้องๆกูไม่ห่วงว่ะ กูเชื่อว่าน้องเรามันเอาตัวรอดได้ดีกว่ามึงแน่ๆ
ก็เหลือแค่มึงแหละครับที่กูเป็นห่วง
มีเมียหรือยังวะ...ใช่คนที่กูกำลังจีบอยู่ตอนนี้หรือเปล่า
อ๊ะๆ... อย่างงๆ มึงก็รู้ว่ากูหมายถึงใคร...
พูดให้กูชื่นใจหน่อยเถอะว่าใช่...
แต่เอาเหอะวะ...คนนั้นของมึงจะใช่คนนู้นคนนี้ของกูหรือไม่ก็ช่าง...
ช่างหัวพรหมลิขิต...กูไม่กล้าคาดหวังอะไร
แต่อย่าบอกกูนะ ว่ามึงยังโสด...เดี๋ยวมึงเจอด่าข้ามทศวรรษแน่
มัวทำห่าอะไรอยู่ครับ
มันคงเป็นเรื่องที่ฟังแล้วหดหู่จู๋หดสิ้นดี
...แต่ก็ไม่แน่หรอกว่ะ ถึงตอนนั้นมึงคงเข้าใจตัวเองมากขึ้นกว่ากูแล้วล่ะนะ
คิดว่าอะไรดีก็ทำไปเถอะ แต่อย่ามานึกโทษกูทีหลังละกัน (เดี๋ยวจะหาว่าอดีตไม่เตือน)

เค้าว่ากันว่าอดีตทำให้มีปัจจุบันและปัจจุบันคือตัวกำหนดอนาคต
กูรู้...ทุกสิ่งที่กูกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันคงจะส่งผลต่ออนาคตอย่างมึงแน่นอน
ไม่ว่ามึงจะดีขึ้นหรือแย่ลง...มันก็เป็นเรื่องของมึง(5555)
แค่อยากบอกไว้ว่า...อย่าโยนความผิดให้กู กูทำเต็มที่และเห็นว่าสมควรแล้ว
อยากรู้จังเลยว่ะ ว่ามึงจะเป็นยังไง
...แต่ไม่ต้องเขียนตอบกูหรอกนะ เมื่อถึงวันนั้นกูก็คงรู้เองแหละ วันที่กูกลายเป็นมึงไง
ส่วนตอนนี้กูขอเป็นกูไปเรื่อยๆก่อนละกัน...ง่ะ


เออ...สุขสันต์วันเกิดมึงด้วยละกัน(ถ้านี่คือวันที่30สิงหา) อยากได้อะไรหาเอา

                                                                       จากกู(อดีตของมึงเมื่อวันที่ 30/8/08)



ป.ล.
ยังมีบ้างมั้ย อะไรที่อยากทำให้ได้ก่อนตาย?
สิ่งที่กูยังไม่ได้ทำ มึงก็รีบหาโอกาสทำซะนะ... หึหึหึ สวัสดี