[บล๊อกซ่าน]

เรื่องหมาตาย

"โคนันตายแล้ว!!!"
...แม่โทรมาบอกผมเมื่อคืนวาน
ขณะที่ผมกำลังนอนดูทีวีในห้องพักอย่างสบายใจ สุนัขตัวโปรดของพ่อก็โดนรถชนนอนตายริมถนน
ผมใจหายกับการที่มันต้องหยุดหายใจกระทันหัน
น้องสาวผมโทรมาร้องไห้ให้ผมฟัง...
ผมก็ไม่รู้จะช่วยอะไรได้ นอกจาก...

................................

ปัจจุบันบ้านผมเลี้ยงหมาไว้หนึ่งตัว ก่อนหน้านี้ประมาณสิบกว่าชั่วโมงยังเลี้ยงอยู่สองตัว
'โคนัน'สุนัขเพศผู้พันธุ์อัลเซเชี่ยน(อะไรซักอย่าง) คือตัวที่จากไปก่อนวัยอันควร
พ่อได้มันมาจากเพื่อนพ่อเมื่อประมาณสามหรือสี่ปีก่อน(ถ้าผมจำไม่ผิด)
ครอบครัวเราเห่อมันมากตอนได้มาใหม่ๆ เพราะที่ผ่านมาส่วนใหญ่จะได้เลี้ยงกันแต่หมาพันธุ์พื้นบ้าน
ตอนตัวมันเล็กๆนี่น่ารักมากๆ(ตามประสาลูกหมา) พวกเราพี่น้องแย่งกันเล่นกับมันอย่างกับเด็กเห่อของเล่น
แต่พอมันโตขึ้นเรื่อยความนิยมก็ค่อยลดลง(ตามประสาหมาแก่)
มีแต่พ่อที่ยังดูแลเอาใจใส่มันอย่างดีเหมือนมันเป็นลูกชายตัวที่สาม มันก็เลยติดพ่อมากๆไม่ว่าพ่อจะทำอะไรมันก็จะเดินตามตลอด
ขณะเดียวกันมันกลับกลัวแม่มากๆ แม่สั่งคำเดียวอยู่เลย
มีคราวหนึ่งที่ผมชอบมากคือตอนที่มันจะวิ่งออกจากบ้านแล้วแม่ตะโกนเรียก "โคนัน เข้าบ้าน!!!"
มันหยุดกึก แล้วเดินคอตกเข้าบ้านซะอย่างงั้น ทั้งที่ปกติแล้วพ่อกับน้องชายต้องตามไปลากมันกลับมา...

พูดตามจริง'โคนัน'ไม่ใช่หมาน่ารักแสนรู้อะไรนักหรอก มันโคตรดื้อและบ้าพลังเลยล่ะ
ถ้าคุณเคยเห็นแต่หมาตัวเล็กที่ชอบวิ่งพล่านไปโน่นไปนี่ แสดงว่าคุณยังไม่เคยเห็น'โคนัน หมายักษ์ไฮเปอร์'
ความโคตรดื้อและบ้าพลังนี่ล่ะที่ทำให้พ่อต้องกักบริเวณมันไว้แค่ภายในรั้วบ้าน
เพราะถ้าปล่อยให้ออกพ้นรั้วบ้านไปมันจะนึกว่าตัวเองเป็นสิงโตออกล่าเหยื่อทันที
และเย็นวันนั้นบ้านเราก็จะได้กินไก่ของเพื่อนบ้านที่โคนันมันไปล่ามาได้...โดยแลกกับค่าเสียหายหลักร้อย
นั่นคือเรื่องปกติถ้าปล่อยให้มันออกจากบ้าน พ่อถึงขั้นหวาดระแวงว่าจะมีมื้อที่ต้องจ่ายหลักพันหรือหลักหมื่น
เพราะเพื่อนบ้านอีกหลังหนึ่งเลี้ยงไก่ชน(เนื้อนุ่ม)...ส่วนผมรู้สึกเสียดายที่ไม่มีบ้านไหนเลี้ยงเป็ดหรือห่าน


สำหรับผมนั้นไม่ค่อยจะได้สนิทกับมันมากนักเพราะนานๆผมถึงจะได้กลับบ้านซักที 
ซึ่งก็เข้าใจว่านานๆเจอจะกันที มันคงคิดถึงมันจึงกระโจนใส่ผมทุกครั้งที่เจอ
ให้ตายเหอะ ถ้าเป็นพุดเดิ้ลหรือพวกพันธุ์ตัวเล็กๆผมก็คงจะพอเล่นด้วยไหวอยู่หรอก แต่นี่สู้แรงมันไม่ไหวจริงๆว่ะ

คิดแล้วก็ใจหายเพราะสงกรานต์ที่ผ่านมาคือครั้งสุดท้ายที่ผมได้กลับไปเจอมัน...
...ผมยังไม่เคยจูงมันไปเดินเล่นเลย ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำ...เพิ่งจะมาคิดตอนนี้

..............

"โคนันตายแล้ว!!!...โดนรถชนตาย"
ผมนิ่งไปซักพัก เพราะไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้น
ปกติมันไม่เคยวิ่งออกมาถึงถนนใหญ่เลยนี่นา
น้องสาวผมขับรถออกตามหาเมื่อไม่เห็นมันกลับเข้าบ้าน จนไปเจอมันนอนแข็งทื่ออยู่ริมถนน ห่างจากบ้านพอสมควร
พ่อกับแม่ช่วยกันอุ้มมันขึ้นรถกลับบ้าน
น้องชายเป็นคนขุดหลุม ฝังมันไว้ที่โคนต้นไม้ซึ่งเป็นที่นอนประจำของมัน
...ผม
...ทำได้แค่นี้


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่หมาที่เลี้ยงไว้โดนรถชนตาย
แต่ทำไมผมรู้สึกเศร้าขึ้นมากระทันหันก็ไม่รู้แฮะ
ความรู้สึกสูญเสีย ความรู้สึกผูกพันวนเวียนในหัว...
...เหมือนเดิมที่เคยรู้สึก ก่อนหน้านี้เมื่อไหร่...ไม่รู้
ตอนนี้...อีกหน่อยก็หาย แต่อีกหน่อยก็คงมีมาอีก...เรื่อยๆ
.
.
.
สงสัยว่าจะเขียนต่อไม่ได้แล้วว่ะครับ.

ป.ล.ขอโทษนะ นานๆมาอัพทีก็เป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องซะอีก จริงๆคิดเรื่องซ่านไว้แล้วแหละแต่โดนเบรกอารมณ์ซะก่อน