[บล๊อกซ่าน]

" ท่านครับ ตอนนี้เรามีทางเลือกอยู่สองทาง..."

" อืม...คุณลองว่ามาสิ ผมจะพิจารณาเอง"

" ประชาชนของเราเดือดร้อนมากครับ... กว่า80เปอร์เซ็นต์ขาดแคลนอาหารและอยู่ในสภาวะอดอยาก ทางเลือกทั้งสองของเรามีดังนี้ครับ..."

    แหล่งทรัพยากรดั้งเดิมของเรายังพอมีหลงเหลือให้ประชาชนแบ่งปันกันได้ แต่เจ้าหน้าที่ข่าวกรองได้รายงายว่าพบแหล่งทรัพยากรมีค่าแหล่งใหม่ในดินแดนต้องห้าม...
    ท่านผู้นำวิเคราะห์จุดยุทธศาสตร์การแก้ปัญหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ใบหน้าที่แดงกล่ำอยู่แล้วก็ยิ่งแดงขึ้นไปอีก เขาเป็นผู้นำที่ได้รับเลือกจากประชาชน เราควรเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเขา แต่ในฐานะที่ปรึกษา ผมขอทำหน้าที่หน่อยละกันน่า...

" ด้วยความเคารพครับท่าน  ผมเห็นว่าเราควรเลือกทางที่ปลอดภัย...เราไม่ควรเสี่ยงบุกรุกดินแดนต้องห้าม"

" อืม...เงียบๆ ผมจะตัดสินใจเอง"

"..."

    ท่านผู้นำยังคงวิเคราะห์จุดยุทธศาสตร์การแก้ปัญหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดต่อไป ใบหน้าที่แดงกล่ำอยู่แล้วก็ยิ่งแดงมากขึ้นมากขึ้นไปอีก เขาเป็นผู้นำที่ได้รับเลือกจากประชาชน เราควรเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเขา...ใช่มั้ย

" เอาล่ะ ผมตัดสินใจแล้ว" บรรยากาศในที่ประชุมเริ่มมีความหวังเมื่อพวกเราจะได้ฟังคำแถลงจากท่านผู้นำ

" ผมมีความคิดเห็นแล้วว่า เราควรที่จะลองเสี่ยงเพื่อสิ่งที่ดีกว่า เราไม่ควรเดินซ้ำรอยทางเก่าๆแม้ว่ามันจะปลอดภัย แต่สุดท้ายเราก็จะวนกลับมาที่เดิม..."

    คำตัดสินใจของท่านทำเอาสมาชิกในที่ประชุมแสดงท่าทีต่างๆกัน บ้างก็เห็นด้วยบ้างก็ต่อต้าน เป็นสิทธิ์ของแต่ละคนอยู่แล้ว สำหรับที่ปรึกษาอย่างผมน่ะหรือ...ไม่เห็นด้วยแน่นอน
" ด้วยความเคารพครับท่าน ถ้าเราเลือกแผนนั้น เราต้องใช้เวลาวางแผนและเตรียมการอยู่นาน ผมเกรงว่าประชาชนจะรอไม่ไหว"

" อืม...ผมไม่เห็นว่าเราต้องเสียเวลาเตรียมการอะไรเลย เรากำหนดทิศทางได้อย่างชัดเจนแล้ว เราควรลงมือทันที"

" แต่ท่านครับ ทางเลือกนั้นมันมีความเสี่ยงสูงมากนะครับ"

"อืม...นี่ฟังนะคุณที่ปรึกษาและสมาชิกผู้ร่วมประชุมทุกท่าน ความเสี่ยงมันย่อมเกิดขึ้นเสมอเมื่อเราตัดสินใจทำสิ่งใหม่ๆ ถ้าเรามัวแต่กังวลว่ามันจะผิดพลาดเราก็จะไม่สามารถพิชิตมันได้ ทุกท่านโปรดเชื่อมั่นในการตัดสินใจของผม ผมคือผู้ที่ถูกเลือกจากประชาชนหลายล้านให้มาเป็นผู้นำ ผมย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนพวกเขา... ขอย้ำอีกครั้ง เราจะเลือกทางที่ได้รับผลตอบแทนคุ้มค่าที่สุด เพื่อให้ประชาชนของเรากินดีอยู่ดี ทุกท่านมีอะไรข้องใจมั้ย "

"..."

"..."

    ผลจากการโหวตในที่ประชุมมีคะแนนเป็นเอกฉันท์ว่าเห็นชอบกับการตัดสินใจของท่านผู้นำ รัฐบาลเริ่มดำเนินการตามแผนทันทีด้วยการเกณฑ์พลเมืองที่มีสมรรถภาพร่างกายดีไปอยู่ในแนวหน้า ตามมาด้วยเด็ก สตรี และผู้ชรา ท่านผู้นำประกาศกร้าวก่อนออกเดินทางว่า เราจะก้าวไปสู่สิ่งที่ดีกว่า... แต่ในฐานะที่ปรึกษา ผมสังหรณ์ใจยังไงไม่รู้

    ...ขบวนเดินทางของเราทอดยาวเป็นสายราวกับกองคาราวานกองใหญ่ จนในที่สุดสายข่าวที่ล่วงหน้าไปก่อนก็ได้กลับมาพร้อมกับข่าวที่น่าตื่นเต้น สายข่าวรายงานว่าเราใกล้ถึงจุดหมายแล้ว เบื้องหน้ามีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ มีอาหารดีๆนานาชนิดมากเกินพอกับจำนวนประชากรของเรา เมื่อทราบดังนั้นท่านผู้นำก็สั่งเร่งการเดินทางขึ้นอีก การมีผู้นำที่รักความก้าวหน้าและทะเยอทะยานมันก็ดีอยู่หรอก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมประชาชนถึงเลือกเขา ทว่าการมุทะลุทำโดยอาศัยเสียงข้างมากใช่ว่าจะถูกต้องเสมอไป...ทำไงได้ล่ะ ผมมันก็แค่ผู้ตาม

   เรามาถึงที่หมายก่อนพลบค่ำ นี่เป็นช่วงเวลาปลอดภัยเพราะเจ้าถิ่นยังไม่รู้ระแคะระคาย เบื้องหน้าเราคือดินแดนอันอุดมสมบูรณ์...

" พี่น้องทั้งหลาย บัดนี้การเดินทางของเราได้มาถึงจุดหมายแล้ว ขอให้ทุกท่านจงอิ่มหนำสำราญตักตวงความสุขกันให้เต็มที่ " สิ้นเสียงท่านผู้นำ ประชาชนชาวเราก็รีบกรูกันเข้าสู่แหล่งอาหารแหล่งใหม่ กินได้กิน เก็บได้เก็บ ต่างกอบโกยอย่างหิวโหยเท่าที่จะทำได้...

.

.

.

...เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เรามัวแต่สนุกสนานกับการกอบโกย จนลืมนึกถึงผลที่จะตามมา...

" เฮ้ย!!! ไอ้เหี้ย...มดแม่งแดกขนมกู..."

   เสียงตะโกนโวยวายชี้ให้พวกเราเงยหน้าขึ้นมอง... แต่สายไปซะแล้ว

    มันเกิดขึ้นเร็วมาก...แก๊สพิษ'ชิลด์ท๊อกซ์' ถูกปล่อยลงมาแบบชิลด์ๆราวกับห่าฝน พวกเราไร้ที่กำบัง หมดหนทางที่จะหนีได้ทัน หลายตัวสิ้นใจตายทันทีเมื่อสูดแก๊สพิษเข้าไป หลายตัวทรมานดิ้นทุรนทุราย ช่างเป็นการฆาตกรรมหมู่ที่โหดร้ายและป่าเถื่อน ถึงจะเป็นเจ้าของห้อง ถึงจะเป็นเจ้าของขนมก็ไม่ควรทำแบบนี้ แค่ขอกันกิน...ช่างเถอะ อ้อนวอนมันไปก็เปล่าประโยชน์...

...ไอ้อ๊อฟ มึงอย่าเกิดเป็นมดบ้างละกันโว้ย...

    ...ก่อนแก๊สพิษจะมาถึงตัว ผมในฐานะที่ปรึกษา เดินเข้าไปกล่าวกับท่านผู้นำที่กำลังยืนรอชะตากรรมโดยมี เศษมันฝรั่ง 'เลย์ รสชีส' ติดอยู่ที่มุมปากของท่าน...
" หากท่านเลือกที่จะพาพวกเราไปแทะเศษปลาในถังขยะเหมือนเดิมก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอก  ด้วยความเคารพครับท่าน... กูบอกแล้วให้มึงกินปลา..."

-จบครับ-
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า น้ำมาปลากินมด น้ำลดมดกินเลย์... -_-"

เรื่องนี้แต่งร่วมสนุกกับสมาชิกบอร์ดอันเซนเซอร์ครับ โจทย์เขาคือให้แต่งเรื่องสั้นแนวไหนก็ได้แต่ต้องจบด้วยประโยค "กูบอกแล้วให้มึงกินปลา" แม่งยากโคตร เกือบคิดไม่ออก กะจะไม่ส่งแล้วด้วย ...ดีว่ามีน้องมดมาบันดาลใจ จงเป็นสุขเป็นสุขเถิดมดจ๋า ถ้าได้รางวัลจะเผาเลย์ทำบุญไปให้กินกันเน้อ หึหึหึ