[บล๊อกซ่าน]

ผมตื่นแต่เช้า...
อาการไข้หวัดที่เป็นมาตลอดสัปดาห์คงได้เวลาหายซะที
เช้าวันอาทิตย์นี้แสนแจ่มใส...วันแม่ครับ วันแม่
ความจริงแล้วตอนนี้ผมควรจะกลับบ้าน...หลังจากไม่ได้กลับมาหลายเดือน
ไปให้แม่เห็นหน้า คงดีกว่าแค่ได้ยินเสียง...
ผมควรจะทำอะไรเพื่อแม่บ้าง...แต่ผมก็ไม่ได้ทำ
อย่างน้อยวันนี้...ผมขอเขียนเรื่องซ่านถึงแม่ผมบ้างละกันนะ
ก่อนอื่นอยากให้พวกคุณรู้จักแม่ผมให้มากขึ้น
แม่ผมชื่อ...เอ่อ...ไม่บอกละกันเดี๋ยวพวกคุณมึงจะด่าแม่กรู
รู้แค่ว่าแม่ผมเป็นครูละกัน...
อ้อ...และนอกจากนี้แม่ผมยังเป็นหนี้อีกด้วย (อันนี้เรื่องจริง)
....
....
"เมื่อไหร่จะกลับบ้านล่ะลูก..." เป็นคำถามที่แม่ถามทุกครั้งที่โทรมา
มันยากที่จะตอบ...เพราะผมก็ไม่เคยมีคำตอบที่แน่นอนให้แม่
ผมได้แต่บอกไปว่า...งานเยอะครับ
ในบรรดาลูกๆทั้งสามคน....
แม่เชื่อฟังผมที่สุด...เพราะผมเชื่อฟังแม่ที่สุด
ผมไม่ค่อยมีเรื่องหนักใจหรือปัญหาอะไรให้แม่ห่วง...
จะว่าไปแม่ดูจะภูมิใจในตัวลูกชายคนโตมากๆซะด้วย
มากจนบางทีเข้าขั้นเห่อลูก...
และผมก็ดันทำตัวให้น่าเห่อซะด้วย...
ในวงสนทนาของบรรดาแม่ๆ (ประกอบด้วยแม่และเพื่อนๆแม่)
ชื่อของผมมักจะกลายเป็นลูกดีเด่นที่ทำให้แม่ๆหลายคนอิจฉาแม่ผม
ไม่ว่าเรื่องที่ผมล่ารางวัลการประกวดปีนั้นปีโน้นปีไหนจะผ่านมากี่ปีแล้ว...
หรือจะเป็นเรื่องที่ผมฟลุ๊คได้เกียรตินิยม...โดยที่ผมเองก็ไม่เคยคิด
...แม่มักจะขุดมาเล่าให้คนนั้นคนนี้ด้วยสีหน้าภูมิใจอยู่เสมอ
แต่นั่นมันนานมาแล้ว...
สองปีที่ผมหนีแม่มาเมืองหลวง...ผมยังไม่เคยทำอะไรให้แม่ภูมิใจอีกเลย
ยังมีอะไรที่ผมทำเพื่อแม่ได้อีกบ้างไหมนะ...
....

" ของขวัญวันแม่ปีนี้...แม่อยากได้อะไรครับ..." หลุดปากถามออกไปจนได้
...ผมได้ยินเสียงแม่หันไปปรึกษากับพ่ออยู่ครู่หนึ่ง...
คำตอบที่ได้ยินแทงใจดำลูกชายจี้ดเลย...
" แม่อยากอุ้มหลานจ๊ะ!!! "
....
...ไดยินแบบนี้ก็...จบเลย...
...
เรื่องซ่านเรื่องนี้ขอตัดจบเพียงเท่านี้...
จะรีบไปหาของขวัญให้แม่ครับ...หึหึหึ

ป.ล. ผมรักแม่ครับ...