[บล๊อกซ่าน]

ผมมักจะปฏิเสธตัวเองเสมอ...เวลาจะเข้าไปดูหนังในโรงแต่ล่ะที
...อย่าเลย ดูคนเดียวไม่สนุกหรอก
...อย่าเลย เปลืองตังค์เปล่าๆ
...อย่าเลย รอซื้อดีวีดีดีกว่า
...ล้วนแต่เป็นข้ออ้างที่ทำให้ผมกลายเป็นคนห่างโรงหนัง
...นอกจากโรงพักและโรงพยาบาลแล้ว...ก็มีโรงหนังนี่แหละ
ถ้าไม่จำเป็นจริงผมจะไม่ย่างกรายเข้าไป...เพียงลำพัง
อาจเพราะยังฝังใจว่าเคยมีใครนั่งข้างให้กุมมือดูหนัง...ก็อาจเป็นได้
แต่มันก็โคตรนานมาแล้วล่ะว่ะ
เอาเถอะ...คงถึงเวลาเปลี่ยนแปลงตัวเองซะที
...ว่าแล้วก็..."TRANSFORMERS" หัวใจแม่งซะเลย(เสี่ยวจริงๆพ่อคุณเอ้ย)
...
บ่ายสองโมง เป็นเวลาดีที่จะก้าวออกจากห้อง(จริงๆตื่นบ่ายครับ)
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงผมก็มาถึงโรงภาพยนตร์ในเครือSFเจ้าของเดียวกับSFX(รึเปล่าวะ)
ลังเลอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นบรรยากาศหน้าโรง...แม่งเด็กเยอะโคตรๆ
ขณะที่หันซ้ายหันขวาว่าจะเอาไงต่อดี...
สายตาผมก็ดันไปมองเห็นนางฟ้า(อีกแล้วเว้ย รู้สึกว่านางฟ้าของผมจะมีอยู่ทุกที่จริงๆว่ะ)
นางฟ้าคนนี้มาในชุดสายเดี่ยวโชว์เนินอกอวบอิ่ม...
ผมเริ่มจะเชื่อแล้วที่เค้าบอกว่า...สวรรค์อยู่ในอก...
ตัวผมในตอนนี้เหมือนจะเห็นสวรรค์รำไรๆแล้วว่ะ...เอิ้ก
ในที่สุดก็เดินตามเธอต้อยๆเข้าไปในช่องขายตั๋วจนได้...
มาได้สติอีกทีก็ตอนพนักงานถาม...เรื่องไหนคะ?
เกือบหลุดปากว่า...รักนะ...
ยังดีที่เธอถามย้ำ...(คงคิดว่าไอ้โฉดเนี่ยนะจะมาดู"รักนะ..24ชม.")
"ทานฟอเม้อคับ" พูดไปด้วยสำเนียงที่ราบสูง..
ตอนแรกกะจะดูซาวด์แทร็ค...ทั้งที่พื้นฐานภาษาอังกฤษติดลบ...
แค่คิดว่าเด็กๆไม่น่าจะดูโรงซาวด์แทร็ค...
ปรากฏว่าเต็ม...ดูภาคไทยก็ได้วะ
...ช่วงเวลาที่อึดอัดที่สุดของการดูมาหนังคนเดียวก็คือการยืนรอหน้าโรง
มันไม่รู้จะทำอะไรว่ะ...นอกจากมองดูผู้คนผ่านไปผ่านมา
เห็นมาเป็นแก๊งค์ยังเฉยๆ...แต่ถ้าเห็นเค้ามาเป็นคู่เมื่อไหร่
...มันตาร้อน ...แหมกระหนุงกระหนิง อิจฉาเว้ย...
....
ในที่สุดเวลาแห่งการรอคอยก็มาถึง...
เมื่อพนักงานเปิดประตู ผมก็เดินสงบเสงี่ยมเข้าไปในโรง...(มาคนเดียวซ่าไม่ออก)
ที่นั่งที่เลือกไว้ไม่เลวร้ายนัก...
ถ้าไม่ติดที่ว่าเบาะข้างๆเป็นคู่พ่อลูกและอีกฝั่งเป็นกลุ่มแม่บ้านวัยเรียน
ไม่เห็นเป็นไร...ผมตั้งใจจะมาดูหนังไม่ได้คิดจะมาดูคน
นี่เป็นครั้งแรกที่ตั้งใจดูหนังและดูได้อย่างมีสมาธิจริงๆ
ดื่มด่ำความมันส์จนสองชั่วโมงกว่าผ่านไปไวเหมือนโกหก....
...
อยากฟังคำวิจารณ์ไหมครับ...(อาจจะมีสปอยนะเฮ้ย)
...เดิมทีผมพอรู้ว่าทรานส์ฟอร์มเมอร์สร้างจากการ์ตูน...แต่ก็ไม่เคยอ่านนะ
เรียกได้ว่าไม่รู้เรื่องราวมาก่อนเลย...ก็เลยไม่ได้คาดหวังอะไร
จริงๆผมไม่สนใจเรื่องหุ่นเรื่องหุ้นซักเท่าไร...ที่มาดูก็เพราะรู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้ขาดสีสันบันเทิง
ความสุขคือวัตถุดิบในการสร้างสรรค์ของผม...ขณะที่ความเศร้าคือแรงบันดาลใจ
...ช่วงนี้รู้สึกมีแต่แรงบันดาลใจ...ก็เลยพาตัวเองออกมาหาวัตถุดิบซะบ้าง...
และก็ไม่ผิดหวัง(เพราะว่าไม่คาดหวัง)
หนังเรื่องนี้ให้วัตถุดิบผมมามากเลย...
ทั้งหุ่นยนต์ทั้งหุ่นของน้องนางเอก(เห็นแล้วซี้ดส์สุดๆ)
แอคชั่นบางฉากดีมาก ชอบบบบ...ตื่นตาตื่นใจ
แต่ก็มีแอคชั่นหลายๆฉาก...เร็วไปโว้ย...กูดูไม่ทัน
ไอ้เด็กที่นั่งข้างๆผมนี่เงียบกริบเวลาหุ่นสู้กัน(ผมว่าเด็กมันดูไม่ออกว่าจะเชียร์ตัวไหนว่ะ)
ถ้าจะมีข้อติ...สำหรับผมก็คงเป็นแอคชั่นบางฉากที่ดูแล้วอึดอัดพิกล
นอกเหนือจากนั้นถูกเอฟเฟ็คและความสวยของนางเอกมันบังตาครับ...
โดยรวมๆแล้วถือว่าไม่เสียตังค์เปล่าว่ะ...ประทับใจครับ
เดาว่ามันน่าจะมีภาคต่อนะ...(ผมคนหนึ่งล่ะอยากดู)
...
ผมเดินออกจากโรงหนังและขึ้นรถเมล์กลับบ้านอย่างสบายอารมณ์...
การดูหนังคนเดียวก็ไม่เห็นมันจะเลวร้ายตรงไหนนี่หว่า
เจอกันโปรแกรมหน้า...DIE HEART 4.0 หัวใจรักไม่มีวันตาย...
(ไอห่า...เค้ามีแต่ DIE HARD เว้ย)
หึหึหึ...ไปล่ะครับ
ขอให้มีความสนุก...

Sweettoxic 1/7/2007