[บล๊อกซ่าน]

มันก็น่าจะเป็นแค่วันเสาร์-อาทิตย์ธรรมดาๆที่เวียนมาอีกครั้งหนึ่ง
หากแต่เสียงโทรศัพท์จากทางบ้านได้เปลี่ยนแปลงมันไปเป็นวันพิเศษ

ในขณะที่กำลังเฝ้ารอการติดต่อกับใครบางคนอย่างใจจดใจจ่อ
โทรศัพท์มือถือ(ที่ไม่ค่อยได้ถือ)ก็ดังขึ้น
เสียงผู้หญิงปลายสาย...ไม่หวานเหมือนที่อยากได้ยิน
อ้าว...แม่กูนี่หว่า...
นึกว่า...แม่คุณ

เนื่องจากลูกชายคนโตจากบ้านมาไกล...ไกลจนมันเผลอลืมคิดถึงที่ที่จากมา(ไอ้อภิชาติบุตร...)
ดังนั้น...พ่อกะแม่จึงจะมาเยี่ยม
เยี่ยมมากครับ...ช่วงปลายเดือนกะลังอดอยากพอดี หึหึหึ

ด้วยฝีมือการขับรถของพ่อและการบอกเส้นทางของแม่
สองสามีภรรยาในวัยห้าสิบต้นๆที่ควรจะเลี้ยงหลานอยู่กับบ้านก็เดินทางมาถึงหอพักลูกชายกลางเมืองกรุง
โดยสวัสดิภาพ

ย่างก้าวแรกเข้าสู่ห้องลูกชาย
แม่บ่นทันที...เหม็นอับ สกปรก(นี่ขนาดรีบเก็บกวาดไปก่อนรอบนึงแล้วนะ)
ไม่รอช้า แม่เดินทางมาเหนื่อยๆยังอุตส่าห์เก็บห้องลูกชายอีก(ผมยิ่งรู้สึกผิดว่ะ)
ที่ผ่านมาผมมัวทำอะไรอยู่วะ...ผู้หญิงที่รักผมที่สุดในโลกอยู่ตรงหน้าแท้ๆนี่เอง

เซอไพร้ส์ยิ่งกว่านั้น...พ่อเดินเข้ามาพร้อมคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค
แค่เคยเปรยๆให้ฟังว่าอยากได้...ไม่เคยบอกว่าให้ซื้อให้(ซื้อทำไมคร้าบบ)
เคยบอกเป้าหมายกับคนในออฟฟิศว่าผมจะมีโน๊ตบุ๊ค...ตอนนี้มันมาแล้วครับ(โดยไม่ทันตั้งตัว)
อารมณ์เหมือนได้ของขวัญวันเกิดตอนเด็กๆ
กำลังซึ้งๆพ่อก็ดันบอกว่า...เอามาแลกกัน?
คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คใหม่เอี่ยมแต่สเป็คไม่เท่าไหร่(ผมไม่มีสิทธิ์เลือก แถมต้องผ่อนต่อเองอีก)
แลกกับPCคู่ใจที่ผมใช้มาแสนนาน(แถมในเครื่องยังมีอบายมุขที่สะสมมาตั้งแต่สมัยเรียนมากมาย)
เหตุผลของป๋าคือ เครื่องเก่าที่บ้านมันไม่ทันใจ แถมยังแย่งกันใช้หลายคน
และเห็นว่าลูกชายเก็บตังค์เป็นปียังซื้อไม่ได้(เก็บอีกปีก็ยังไม่แน่ใจว่าจะซื้อได้)
เลยจัดการหาให้เสร็จสรรพ
เข้าใจว่าทำไปด้วยเจตนาดี...ผมจึงไม่อาจขัดศรัทธา(จริงๆก็ยังแอบเห่อของใหม่เล็กน้อยว่ะ)

วันหยุดที่น่าจะธรรมดาจึงกลายเป็นวันพิเศษ
ผมเป็นลูกประเภทไหนกันนะ ต้องให้พ่อแม่ถ่อมาเยี่ยมถึงนี่
การเดินทางไปกลับก็ตั้งหลายร้อยกิโล
พวกท่านคิดถึงผมขนาดนี้ ผมยังมัวคิดถึงใครอยู่อีก

ขณะที่ผมกำลังพิมพ์เรื่องนี้(เช้าวันอาทิตย์) พวกท่านเดินทางกลับแล้ว
โดยทิ้งเสบียงอาหาร(ที่มีประโยชน์กว่ามาม่า)ไว้เพียบ...รู้ใจลูกชายจริงๆ
ข้าวของต่างๆในห้องถูกจัดเป็นระเบียบ...จนไม่รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน
ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ผ้าห่ม...แม่ซักใหม่ จนผมแทบไม่กล้าใช้
...
พ่อครับ...แม่ครับ ขอให้เดินทางกลับอย่างปลอดภัย(อย่าให้โดนตำรวจไถเหมือนตอนมา)

ป.ล. นี่ถือเป็นการนินทาพ่อแม่รึเปล่าครับเนี่ย...แล้วผมจะบาปไหมวะ
ยังไงก็รักครับ...
ปัญหาหนี้สิน...ผมช่วยได้แน่
แต่ถ้าอยากเลี้ยงหลาน...คงต้องรออีกนานนะฮะป๋า
จริงๆกะจะเขียนสร้างภาพว่าครอบครัวอบอุ่นนะเนี่ย...
ถ้าพวกท่านอ่านเจอจะทำไง...สบายใจได้
พ่อแม่ผมแก่แล้ว...ไม่อ่านเว็บ

สุดสัปดาห์นี้ของชายโฉด เป็นวันครอบครัวน่ะครับ
ขออภัยถ้าไม่ฮาสาด...