[บล๊อกซ่าน]

เหมือนถึงคราวซวย...ซวยสาดๆ...
อาถรรพ์เบญจเพส...รึเปล่าวะเนี่ย...
จะโทษฟ้าโทษดิน...ก็ดูไร้เหตุผลเกินไป...
เหตุการณ์หนึ่ง...30 เมษายน 2550
เวลาประมาณเกือบหนึ่งทุ่ม...หลังเลิกงาน ผมเดินออกจากออฟฟิศแอนิเมชั่นชื่อดังย่านRCA...
วันสิ้นเดือน...เงินเดือนออก(สดชื่นแสบสันต์เหมือนปลากระดี่ราดพริก)
อยากฉลอง...กับใครซักคน...
เดินเป๋...เหมือนออกมาจาก prop bar...
เดินเซ...เหล่สาว...ไปเรื่อย...
เจอพี่กุ้งเดินสวนขึ้นออฟฟิศ..."โชคดี"พี่กุ้งว่า...
"กลับแล้วพี่" ผมตอบ...สั้นๆ...
ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเหตุห่าเหวอะไรขึ้น...
เดินผ่านท๊อปRCA...ก็ยังปกติ...
แต่พอเลี้ยวตรงหัวมุมร้านลูกชิ้นจักรพรรดิ์...เริ่มได้ยินเสียงคนโวยวาย...
ก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป...เสียงโวยวายอยู่เบื้องหน้า...
ชิบหาย...รถไฟไหม้...ไฟไหม้รถ...
มันเกิดขึ้นได้ยังไง...ไม่รู้...
เจ้าของรถเป็นผู้หญิง...กำลังวิ่งวุ่นวาย...
ในฐานะพลเมืองดี(ที่ขี้ขลาด)...ผมหยุดสังเกตการณ์...ห๊างห่าง...
...ปัญหาคือกูจะกลับยังไง...ล่ะโว้ย...
ฝนก็เริ่มปรอยๆ...นึกถึงลังหนังสือที่วางอยู่หลังห้อง...
ฝนสาด...เปียกแน่หนังสือกู...
ยังไงก็ต้องรีบกลับ...
ตาเหลือบเห็น...ผู้คนบางส่วนเดินอ้อมร่องน้ำ...หลบไฟ...
ไม่มีความลังเล...เดินตามเขาไป...
ไม่ได้เฉลียวใจ...บริเวรก่อสร้าง โคลนมันแฉะ และลื่น...
ทางผ่าน...ที่เคยเดินสัญจรทุกวัน...
สี่เท้ายังรู้พลาด...นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง...
ผมมีสองเท้า...และไม่ใช่นักปราชญ์...
ก้าวเท้าซ้ายนำ...ตายังสนใจมองรถ(กะจะดูตอนมันระเบิด)...
พรืดดด...พลั่ก...พรวดดดด...ทุกอย่างเกิดขึ้นแบบ Hi-speed
ความซวยมีจริง...ไม่หล่อก็ลื่นได้...
ขาซ้ายจมหายลงไปในร่องระบายน้ำ(ที่มีแต่โคลน)...ไอ้เอี้ย...
มันเกิดขึ้นได้ยังไง...ผมตกท่อ...กูตกท่อ...
(เขาว่าถ้าเป็นเมื่อประมาณสิบปีก่อน การตกท่อในเมืองหลวงอาจเป็นเรื่องปกติ
แต่ปัจจุบันหาใครซวยและโง่ขนาดตกท่อได้ยากเต็มที นี่เป็นครั้งแรกของผม
ประสบการณ์ตกหลุมรักที่ผ่านๆมา มันไม่ช่วยอะไรเลยเมื่อกูตกท่อ...สาด)
เหมือนตัดขาดโลกภายนอก...รถไฟไหม้...รถไฟมา...กูไม่สนใจแล้ว...
ล้มลุกคลุกโคลนอยู่พักใหญ่...ไม่มีใครสนใจ เค้าช่วยกันดับไฟ...
(กูก็ไม่อยากให้ใครมาสนหรอก...อายเหี้ยๆ)
ดึงขาซ้ายขึ้นได้...แต่ต้องสังเวยaddaไปหนึ่งข้าง...
ยืนหยัดขึ้นอีกครั้ง...แต่ยังเสียดายรองเท้า...
บริเวณนั้นตลบอบอวลด้วยกลิ่นแก๊สและควันไฟ...รู้สึกเหมือนอยู่ในสงครามกลางเมือง...
ใช้ความพยายามทุกวิถีทาง...หารองเท้า...
10นาทีผ่านไป...ไร้ผล...
เดินเตาะแตะ...เหมือนขี้ยาโดนข่มขืน...
อ้อมด้านหลังท๊อป...ขึ้นออฟฟิศล้างตัว...
โชคดีที่คนในออฟฟิศยังจำหน้าผมได้...และให้การต้อนรับ...
โชคดีที่มีรองแตะให้ใส่กลับบ้าน...
เดินลงออฟฟิศอีกครั้ง...
ฝนตก...
ช่างแม่ง...
ความซวย...ก็เหมือนฝนตก...
ลองได้เปียกเต็มที่แล้ว...ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเปียกไปกว่านี้อีก...
....
ก็แค่วันซวยๆ ของชายซึมๆ คนหนึ่ง...