[บล๊อกซ่าน]

เกี่ยวกับเรื่องนี้... 1.เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกที่เขียนจบด้วยความฟุ้งซ่าน(มันคือต้นกำเนิดของเรื่องซ่าน) -----------------------------------------------------------------------------------

ผมคือซองมาม่าเพียงซองเดียวในโลกที่มีรถยนต์แปะอยู่ด้านในซอง ใช่ครับ ผมคือซองมาม่ารางวัลที่ 1 ภาพของรถยนต์ Honda Jazz ที่พิมพ์ลงบนตัวผมทำให้ผมรู้สึกแตกต่างและมีค่า เหมือนคนบ้าเห่อรอยสัก อืม...ดูยังไงก็เท่ ผมรู้สึกสูงส่งและมีค่ากว่ามาม่าทั่วไปแม้จะราคา 5 บาทเท่ากันก็ตามทีเถอะ ผมถูกแพ็คใส่กล่อง ยัดใส่ลัง ยกขึ้นรถ และกำลังจะถูกนำไปวางขาย อืม...ระดับผมแล้วต้องได้วางขายในห้องแอร์เย็นสบายแน่ๆ แบบนั้นสิถึงจะคู่ควร ตอนนี้ของีบก่อนละกัน...

...เช้าแล้วผมตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองถูกเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางคู่แข่งต่างยี่ห้อและหลากหลายรส ผมรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ถูกนำมาวางขายในร้านขายของชำเล็กๆ แทนที่จะเป็นห้างใหญ่ๆ หรือมินิมาร์ทติดแอร์ อืม...ช่างเหอะ ฟ้าคงลิขิตมาให้ผมเกิดเป็นขวัญใจคนยากจึงส่งผมมาที่นี่ เอาละ...มารอดูซิว่าใครจะเป็นผู้โชคดีหยิบผมไปจ่ายตังค์...

"เจ๊มาม่า 2 ซอง" อา...มาแล้วผู้โชคดี "เอายำยำนะเจ๊" อ้าว...อดเลย สมน้ำหน้าอยากเชียร์คู่แข่งดีนัก ไม่เป็นไรรอดูคนต่อไป...ต่อไป...ต่อไป........ต่อไปอีก....อีก...

.........................

....ผมอยู่บนแผงหน้าร้านโทรมๆนี่มา 3อาทิตย์แล้ว จนป่านนี้ยังไม่มีใครตาถึงหยิบผมไปจ่ายตังค์เลย เพื่อนๆที่มาในลังเดียวกันก็ถูกซื้อไปหมดแล้ว เหลือแต่ผมกับไอ้ยำยำรสต้มยำแย้ นอนกรอบเพราะโดนแดดเลียอยู่ในตะกร้าด้วยกัน แต่ยังไงผมก็ยังรออยู่เสมอ คนที่ดวงชะตาต้องกันต้องมาหยิบผมซักวัน....รู้สึกภูมิใจในความอดทนของตัวเองจังเลย....

........................

หือ...โอ้!...เขามาแล้วผู้โชคดี เขาเอื้อมมือมาหยิบผม คลำดูทั่วตัวผมอย่างสนใจ

"แตกเยอะไปหน่อย...ช่วยไม่ได้เหลืออยู่ซองเดียวซะด้วย...เอาก็เอาวะ" ผมหยิบมาม่ารสหมูสับซองสุดท้ายมาจ่ายตังค์ แม้ว่าจับดูแล้วเส้นมันจะหักเยอะไปหน่อยก็ตามที ขี้เกียจเดินไปซื้อร้านอื่น มันก็มาม่าเหมือนกันนั่นแหละ..

"กินมาม่าอีกแล้วเหรอ? ไอ้อ๊อฟ"

"ช่วงปลายเดือนก็งี้ละเจ๊..."

"เหรอ...แต่เจ๊เห็นแกซื้อทุกวันเลยนี่หว่า"

"แหะ ๆ" ผมนับเหรียญบาทห้าเหรียญยื่นให้เจ๊พร

"ไม่ต้องทอนครับ" ผมเดินออกจากร้านโดยมีเสียงด่าตามหลัง รถยนต์ Honda Jazz ลายจ๊าบคันหนึ่งวิ่งผ่านหน้าไปผมได้แต่กลืนน้ำลาย เพราะคนขับโคตรเซ็กซี่ ถ้ามีสักคัน ถ้าได้สักคนละก็มึงเอ๋ย... เอื๊อก(คิดในใจ) ผมเดินขึ้นมาถึงห้อง กระติกน้ำร้อนไฟฟ้ากำลังเดือดได้ที่ ไอ้จู๋(ชื่อเพื่อนผม)กำลังนั่งโซ้ยส้มตำ&ไก่ย่างอยู่ ผมเตรียมชาม ช้อน ส้อม...

........................

และแล้ววินาทีนั้นก็มาถึงเขาจะดีใจขนาดไหนกันนะถ้าเปิดเจอ Honda Jazz บนตัวเรา ผมอดตื่นเต้นกับชายผู้โชคดีคนนี้ไม่ไหวเขาคงจะดีใจมากแน่ๆ ดูจากรูปร่างแล้วเขาคงเป็นแฟนพันธุ์แท้มาม่าแน่นอน เห็นไปซื้อที่ร้านบ่อยกว่าใคร แล้ววันนี้ก็โชคดีซะที อืม...ดีใจเหลือเกินที่จะได้มอบโชคให้คนอื่น เรานี่ช่างมีค่าซะจริงๆเลย

........................

ควาก!!!.......

"ไอ้เหี้ย...มึงฉีกแรงอย่างนั้นซองก็ขาดหมดสิ"

"แล้วไงวะ มึงจะกินซองหรือไง?" ผมหันไปถามไอ้จู๋ที่ตวาดจนผมตกใจ

"ไอ้ห่า มึงไม่รู้อะไร มาม่านะเขามีแจกโชคโว้ย ได้ทอง ได้เงิน ได้รถด้วยนะมึง Honda Jazz นะเว้ย"

"เหลวไหล กูกินมาเป็นสิบๆลัง จนผมจะงอกเป็นเส้นบะหมี่แล้ว ซองไหนๆก็เจอแต่ส่งชิงโชคๆ ไอ้ซองที่แจกรถแจกทองน่ะไม่เคยเจอซักที ...กูว่าไม่มีด้วยซ้ำ"

...........................

ร่างกายของผมถูกฉีกเป็นสองส่วน ไอ้บ้านั่นขยำผมรวมกับซองเครื่องปรุง โดยไม่มีการลังเล โดยมีการเหลียวมอง มันทิ้งผมลงถังขยะหน้าตาเฉย มันทิ้งโชดรางวัลที่1หน้าตาเฉย ไม่...ไม่...มึงทำกับกูอย่างนี้ไม่ได้นะ...กูมีรถนะเว้ย กูมีรถ...ไอ้ตาถั่ว... โชคอยู่ในปากแท้ๆเสือกคายทิ้ง ไอ้โง่...เก็บกูขึ้นไปสิโว้ย...เอากูไปรับรางวัลสิ....มึงทำงี้ได้ไง.......

..

ผมแออัดอยู่ในถุงขยะรวมกับเพื่อนเก่าจากโรงงานและคู่แข่งหลายยี่ห้อ...ผมไม่ต่างจากพวกมัน ผมเป็นแค่ซองมาม่า...แค่ซองมาม่าที่มีรถ.