[บล๊อกซ่าน]

อกหักครับ...ครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่ได้นับแล้ว แต่คราวนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย...

...นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาทะเลคนเดียว ในวันเหงาๆที่เขาออกไปจากชีวิต ที่นี่คงเหมาะสมพอจะช่วยเยียวยาจิตใจ...

คนอกหักจะมีที่ไหนให้ไปสงบสติอารมณ์ได้ ทะเลนี่แหละเหมาะที่สุดสำหรับผม
พอมาถึงก็ลงนอนเกลือกกลิ้งบนผืนทรายริมชายหาดที่มีเศษขยะประดับอยู่มากมาย ทั้งถุงขนม ขวดน้ำพลาสติก
เศษแก้ว...พูดไม่ทันขาดคำมันก็สร้างบาดแผลให้ผมเข้าแล้ว คาดว่าเป็นชิ้นส่วนขวดเหล้านอกยี่ห้อหนึ่ง(จ้างให้ก็ไม่โฆษณาให้แม่งหรอก)
ผมดึงมันออกจากหัวไหล่ซ้าย และโยนทิ้งไปห่างตัวด้วยหวังว่าซักวันไอ้คนที่ทิ้งไว้มันจะกลับมาเหยียบ...
จะได้รู้ซะบ้างว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง...ซี้ด --- แต่ตอนนี้ผมเจ็บใจมากกว่า...

เมื่อก่อนตอนมีเขาข้างกาย เรามาที่นี่กันเป็นประจำ เขาชอบทะเล ฉันก็ชอบตามเขา ความทรงจำของเราจึงฝังอยู่ที่นี่มากมาย
ดินเนอร์ริมชายหาด เต้นรำกลางแสงจันทร์ เล่นน้ำกันชุ่มฉ่ำหัวใจ และอีกหลายกิจกรรมที่คู่รักพึงกระทำร่วมกัน เช่นการทำบุตร...เอ้ย ทำบุญใส่บาตร ...
ฉันมีความสุขมาก เมื่อก่อนทะเลที่นี่หาดสวยน้ำใส แต่ว่าในการมาเยือนคราวนี้ทะเลกลับสกปรกหม่นหมอง แทบไม่แตกต่างจากใจฉันเลย
มันไม่สดใสเหมือนวันที่มีเรา...

ทำไมถึงทิ้งกูวะ...ผมรำพึงถามกับรูปถ่ายสาวน้อยหน้าใสในมือ แต่อดีตแฟนสาวไม่ตอบเธอยังคงยิ้มให้ผมเหมือนวันแรก
ผมเคยมีรักมาเยอะแล้ว และเคยอกหักมาเยอะกว่า แต่เธอคือที่สุดของผม ผมรักเธอมากรักแบบโคตรรักเลย เป็นเธอคนนี้ไม่ใช่หรือที่ใจง่ายรับรักผม
เป็นเธอคนนี้ไม่ใช่เหรอที่ทำให้ผมหลงรักจนหมดใจ เธอคนนี้ไม่ใช่เหรอที่สัญญาว่าจะรักกันไปจนตาย นี่ผมยังไม่ทันตายซะหน่อย
เลิกรักกันง่ายๆแบบนี้ได้ไงวะ โธ่โว้ย!! ทำไมถึงทิ้งกูวะ...
ผมฉีกหน้าเธอออกเป็นสองซีก ฉีกอก ฉีกคอ ฉีกแล้วฉีกอีกอย่างบ้าคลั่งก่อนจะโปรยลงทะเล ให้เกลียวคลื่นทำลายหลักฐาน
ไม่มีอะไรหลงเหลือมายืนยันว่าเราเป็นแฟนกันอีกต่อไป...จบเห่

เจ็บ...เศษแก้วบาดเท้าฉัน สีมันเหมือนขวดเหล้านอกที่เธอชอบพกมาดื่มประจำ
ครั้งนี้แผลจากเศษแก้วบาดเท้าก็ยังเจ็บไม่เท่าแผลที่ถูกเศษรักบาดใจ เมื่อก่อนตอนฉันทำขวดเหล้าเธอแตก แค่รอยถลอกเลือดซิบๆที่ปลายนิ้ว
เธอก็วิ่งหายาหาพลาสเตอร์มาปิดมาทา ดูแลฉันอย่างดีซะจนคนรอบข้างอิจฉา แต่ครั้งนี้ใครล่ะจะมาดูแลฉัน...
"พี่สาวครับนี่พลาสเตอร์ครับ..." เด็กน้อยชาวทะเลเดินมายื่นพลาสเตอร์ให้ฉัน
"ขอบใจจ๊ะ..." ฉันรับมาปิดปากแผล อย่างน้อยฉันก็ยังมีคนห่วงใย...
"ห้าบาทครับ..." ...ฉันไม่เหลือใครแล้ว...จริงๆ
.

"พี่ชายครับนี่พลาสเตอร์ครับ..."
"ถ้าไม่มีแบบปิดแผลใจ ก็ไปไกลเลยไอ้หนู..." ผมพูดโดยไม่ชำเลืองมอง ไม่สนใจใคร และไม่อยากจะให้ใครมาสนใจผมด้วย
"ถุย!!...ไอ้น้ำเน่า..." ไอ้หนูผี สบถใส่ผมลับหลัง ไล่ตื้บมันไปก็เหนื่อยกายเปล่าๆ นั่งทรุดเหนื่อยใจอยู่ตรงนี้แหละดีแล้ว...
ไอ้น้ำเน่าเรอะ เออ กูน้ำเน่า เน่าเหมือนน้ำทะเลตอนนี้แหละ
อยากด่าอยากว่าอะไรก็ทับถมลงมาเลย ไอ้น้ำเน่า ไอ้ปลาเก๋าแช่อิ่ม ไอ้แป๊ะยิ้มตาเหลือก ไอ้เลว ไอ้ชั่ว อยากด่าอะไรก็เชิญเลย...แต่
เธอดีเกินไป โธ่โว้ยเสียงเธอแว่วมาเข้าหูจนได้ ไม่เข้าใจกับคำพูดบ้าๆนี่เลย หุ่นขี้ยา ผมยาวกระเซอะกระเซิง หน้าตากร้านโลก แววตาโรคจิต
สารรูปฉันแบบนี้ยังกล้าบอกว่าดีเกินไปอีกรึ แล้วกูจะทำยังไงให้เลวไปกว่านี้ได้อีกวะ พูดมาได้ว่าดีเกินไป
แสดงว่าไอ้หน้าใสคนใหม่ที่เธอหนีไปควงนี่คงจะเลวกันแบบยกโคตร...
บรรทัดฐานดีเลวมันอยู่ตรงไหนกันฟะเนี่ย แหมะ น้ำตาคนดีไหลริน...

ฉันคิดอยู่เสมอว่าเธอดีเกินไป ทั้งหน้าตา ฐานะ ชาติตระกูล จนบางทีก็หวั่นไหวว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเธอ แล้วมันก็เป็นความจริง
เธอเบื่อฉัน แล้วเธอก็ทิ้งฉันไปในที่สุด ฉันเพิ่งจะได้รับรู้ความจริงคราวนี้เอง แท้จริงแล้วเธอนั่นแหละที่เลวจนไม่คู่ควรกับฉัน
แหวนหมั้นราคาเป็นล้านที่เธอสวมให้มาตอนนี้สีทองของมันถลอกลอกออกแล้ว ลอกออกเหมือนคราบคนดีของเธอ
ไอ้เลว...ช่างหลอกลวงกันได้อย่างบัดซบจริงๆเลย...

...เหี้ยเอ้ย มึงจะไหลออกมาทำไมวะ... ผมปาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา
ต่อให้ด่าว่ายังไงน้ำตาก็ยังไหลออกมาไม่ขาดสาย ควบคุมการหลั่งไม่ได้ เหมือนไม่ใช่น้ำตาตัวเอง
ต้องให้กูตายใช่ไหมมึงถึงจะหยุดไหล ได้เลย กูพร้อมจะตายแล้ว...

**มีตำนานเกี่ยวกับชายหาดแห่งนี้อยู่ว่า นานมาแล้วมีคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งมาฮันนีมูนกันที่เกาะนี้
ทว่าฝ่ายชายหนุ่มได้ตกหลุมรักกับสาวชาวเกาะที่นี่ ฝ่ายแฟนสาวเสียใจมากจึงกระโดดหน้าผาฆ่าตัวตาย...
ด้วยเหตุอัศจรรย์อะไรก็ไม่ทราบ ตั้งแต่นั้นมา คนอกหักจากทั่วทุกสารทิศต่างถูกมนต์ขลังดึงดูดให้มากระโดดหน้าผาที่นี่
โดยมีความเชื่อเล่าต่อกันมาว่าใครที่กระโดดลงทะเลแล้วไม่ตาย จะกลับขึ้นฝั่งพร้อมชีวิตที่สดใส ไม่อกหักไม่ผิดหวังในรักอีกต่อไป...(คุณเชื่อไหมเนี่ย)

ผาประชดรัก ที่นี่สินะที่เขาร่ำลือกัน ผมมาถึงจนได้ วิวข้างบนนี้สวยดีเหมือนกัน พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
สาดแสงสีทองสะท้อนไปทั่วผืนน้ำ เป็นภาพสุดท้ายก่อนตายที่น่าประทับใจมาก ...ผมตั้งใจมาตายครับ ตั้งใจจริงๆจังๆ คิดมานานแล้วตั้งแต่เธอทิ้งผมไป
นั่งซึมนอนซมเบื่อโลก ประสบการณ์อกหักที่เคยผ่านมาไม่ได้ช่วยให้ความเจ็บปวดน้อยลงเลย เบื่อแล้วท้อแล้วไม่เอาแล้วไม่อยู่แล้ว
คิดสั้นๆวางแผนการตายอยู่สารพัดวิธี สุดท้ายก็เลือกที่จะมาตายอย่างโรแมนติค ก็เลยเลือกที่นี่เป็นโลเกชั่นการตาย ...
ผมก้มมองผืนน้ำเบื้องล่าง จะตายแล้วเหรอกู ทำยังไงดีล่ะครับ นี่เป็นการตายครั้งแรกในชีวิตซะด้วยสิ ยังไม่ได้บอกใครเลย...
พ่อครับแม่ครับเธอครับ ผมรักพ่อ รักแม่ และรักเธอที่สุด แต่ตอนนี้คงมีแค่สองคนที่เสียใจกับการตายของผม พ่อกับแม่คงอยู่กันได้แม้จะไม่มีผม
แต่ผมอยู่ไม่ได้แล้วถ้าไม่มีเธอ ขอน้ำเน่าอีกสักครั้งก่อนตายเถอะ ผมรวบรวมแรงส่งทั้งที่มี ถีบตัวเองลอยไปสู่ท้องฟ้า ก่อนจะร่วงลงสู่ผิวน้ำเบื้องล่าง...ตูม!!!

...เสียงอะไรน่ะ...หรือว่าเมื่อกี้มีคนโดดลงไป... คงไม่ใช่หรอกมั้ง สูงขนาดนี้ใครจะมากระโดดเล่น ฉันก้มดูท้องทะเลเบื้องล่าง
คลื่นซัดเข้าฝั่งปกติ ไม่เห็นมีใครเลย ผาประชดรักเหรอ ฉันเคยมานั่งชมจันทร์กับเขาสองต่อสองที่นี่ แหวนทองแดงฝังเพชรเก๊วงนี้เขาก็สวมให้ฉันคืนนั้นที่นี่แหละ
เพราะงั้นฉันก็จะทิ้งมันไว้ที่นี่แหละ แต่อย่าคิดว่าฉันจะเสียใจจนอยากตายเพราะเธอ ไม่มีวัน เชิญจมสู่ก้นทะเลไปเลยไอ้คนเฮงซวย...จ๋อม!!

...ผมยังรู้สึกตัว การตายมันยากกว่าที่คิดแฮะ ...เจ็บ หัวผมแตก คงจะฟาดโดนโขดหิน ...แสบ แผลที่ถูกเศษแก้วบาดปริออกโดนน้ำทะเล ...
อึดอัด หายใจไม่ออก แรงดันน้ำทะลักเข้าจมูก เข้าปาก เข้าหูเข้าตาเข้าตูด ตัวอะไรซักอย่างแข็งๆเหมือนเปลือกหอยหล่นเข้าไปติดคอ เจ็บ...
ทรมาน ไม่เอาแล้ว ตายซะทีสิวะ แล้วมันเรื่องอะไรกูต้องมาทรมานตัวเองขนาดนี้วะ เฮ้ย...
ก่อนสติและลมหายใจจะหมดลงผมก็ดันนึกไปถึงตำนานที่เขาเล่าต่อกันมาจนได้ หรือว่ากูจะไม่ตาย แล้วมันจริงหรือที่ว่ารอดไปได้จะพบรักแท้..
โอกาสมาถึงแล้ว ถ้างั้นก็ลองพิสูจน์ตำนานนั้นดูละกัน ผมรวมแรงฮึดเฮือกสุดท้ายตะเกียกตะกายเข้าฝั่งทั้งที่ไม่รู้ว่าฝั่งอยู่ทางไหน...
ตอนที่ใกล้ตายสุดๆนี่เอง ถึงเพิ่งจะมองเห็นคุณค่าของการมีชีวิต...

"เฮ้ย!!!...คนตกน้ำ เฮ้ย มาช่วยกันหน่อยเร็ว..." เสียงโวยวายที่ชายหาดเบื้องล่าง ทำให้ฉันต้องวิ่งลงไปดูเหตุการณ์
"ขอทางหน่อยค่ะดิฉันเป็นพยาบาล..." ไทยมุงกลุ่มใหญ่เปิดทางให้ฉันเดินแหวกเข้าไป ชายคนนี้หมดสติ พลเมืองดีกำลังช่วยผายปอด
แต่ท่าทางเขายังไม่ดีขึ้น
"เม้าท์ทูเม้าท์ เลยคุณพยาบาล..." เสียงไทยมุงคนหนึ่งพูดขึ้น นี่เป็นการช่วยชีวิตคนแต่ทำไมฉันต้องหน้าแดงด้วยล่ะ...

ผมเริ่มได้สตินิดๆตั้งแต่ตอนถูกกดหน้าอกแล้ว แต่แกล้งทำนิ่งต่อไปเมื่อได้ยินเสียงว่าเม้าท์ทูเม้าท์ ...ริมฝีปากบางๆกดลงประกบปากผม
ลมหายใจหอมสดชื่นแบบใกล้ชิดส่งออกซิเจนผ่านเข้าสู่ปอด แล้วผมก็สำลักน้ำทะเลออกมาพรวดใหญ่

เสียงไทยมุงเฮดังลั่น เมื่อเขารู้สึกตัว แต่ฉันต้องประหลาดใจกับบางสิ่งที่เขาสำลักออกมา แหวนทองแดงฝังเพชรเก๊...
ทำไมไปอยู่ที่เขา ---อย่าบอกนะว่าเขา โดดไปเก็บให้ฉัน...ทำไม?

คราวนี้ได้สติเต็มร้อยจริงๆ เห็นหน้าเจ้าของริมฝีปากแล้วครับ อยากจะไปจมน้ำอีกร้อยครั้งให้เธอช่วยเม้าท์ทูเม้าท์อีกร้อยที...
เธอไม่ได้แค่ช่วยผายปอดเฉยๆ แต่เธอผายหัวใจให้ผมด้วย เหมือนหัวใจผมได้เกิดใหม่กลับมามีแรงเต้นอีกครั้ง...เต้นแรงซะด้วย
"ขอบคุณที่ช่วยครับ...ผมชื่อต่อ..."
"ยินดีที่ได้ช่วยค่ะ คุณต่อ... ดิฉันแตนค่ะ..."

..

"เรื่องทั้งหมด...ก็เป็นอย่างที่เราว่าไปนั่นแหละ..."

...ปัจจุบันต่อกับแตนกำลังจะแต่งงานกันแล้ว ทั้งสองร่วมสร้างรังรักอย่างมั่นคงถาวร จากการที่รู้จักและเฝ้าดูพวกเขาด้วยความอิจฉามาตลอด
เชื่อได้ว่านี่คือรักแท้จริงๆ...
ด้วยคำบอกเล่าของต่อและแตน ผมได้มายืนอยู่เหนือผาประชดรัก...หรือว่ามีเพียงสิ่งศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่จะช่วยผมได้
ลองดูครับ
สวัสดี...ตูม!!!